Tuesday, May 15, 2007
SOLPORES (II)
As veces coincidia co pai antes de sair da casa cara o Ateneo e iste lle preguntaba:
- Raquelita, ayudastes a hacer la compra hoy?
- Si papa, lo notastes?
- Lo note, nena, lo note. Lo notamos todos.
E baixaba os escalons fumando unha Faria convencido, debaixo do fondo do caixon do ultimo moble do seu subconscente, de que a Raquelita non era su filla. E non erraba neses subliminais devagares. Xeneticamente falando, a Raquelita fora o producto dunha fin de semana na que a nai, daquela ainda unha recen casada a meio consumar, farta de finxir que a infertilidade do seu matrimonio era culpa sua e famenta de enxendro, decidiu presentarse na Corunha na casa dunha madama de putas caras. Era o ultimo dia da Semana Santa do 1900, e moitos dos clientes levaban dias acumulando ganas de vacia-los baixos. A nai da Raquelita petou nunha casa rica detras da praza de Maria Pita. Abriu a madama, que saiu pola porta de servicio ao outro lado do corredor:
- Que se lle ofrece a senhora?
- Quero facer un trato con vostede.
- E logo?
- Quero pasa-la fin de semana con tantos homes coma me poda mandar. Este e o enderezo, no hotel Real.
- Carinho, ben desesperadinha estas –riu a vella. Eu nin sequera te conhezo.
- Importalle que pase? Son so cinco minutos.
A nai da Raquelita entrou nunha cocinha impoluta, onde nada se cocinhara en anos. Ao fondo abrianse as portas verdes do balcon i entraba un vento de lonxa perfumado de mexilons e acedias.
Monday, April 30, 2007
SOLPORES (I)
A Raquelita medrou nun barrio ben de Ourense, cando uns poucos ainda a chamaban a Atenas de Galicia, mais pola tendencia dos seus mozos a buscarse as partes duras baixo a Ponte romana que polo amor das suas xentes pola filosofia e as letras. Digo “medrou,” certamente, mais e unha probe eleccion de verba, porque a Raquelita medrar, o que se di medrar, non medrou mais ca dous ous tres pes cara arriba e para de contar. Deixou, eso si, unha melena longa esbararlle polo delgado corpo embaixo, un corpo case esquelete sen mais cor ca unha purpura sobor das palpebras e un par de xeraneos esbaidos nas meixelas. Co pelo rizo e fino e a brancura pantasma do seu corpinho miudo, a Raquelita parecia, espida, unha chiribia pasada.
Non era fea de cara a Raquelita, sen embargo. Tinha uns ollos azul verdoso ponteados de brillos claros e escuros, que cambiaban de lugar con cada palpebrar coma as areas a beira do mar da Toxa. E os beizos eran ben cheos, en forma de sagrado corazon de Xesus. Sentada nos cafes do Paseo cos seus tules e as suas organzas, a nena espertaba a curiosidade deses homes que gostan das mulleres accesorias (a muller chaveiro, a muller reloxio suizo, a muller xemelgo) e mais dun se tinha sentado sen permiso en fronte dela para pedirlle se poderia acompanhala a sua casa do ganchete.
Ela sempre declinaba as invitacions e seguia a sorbe-lo chocolate da Ibense, a mirada perdida nas palmeiras do Parque de San Lazaro. Aquelas tardes primaveirales remataban sempre cunha Raquelita aterida caminhando soa cara a sua casa, mentres as pombas grises se retiraban a dormir nos platanos da Alameda.
Monday, April 2, 2007
SENTADO EN UN ARBOL
Espero a la muerte
No hay nada que hacer
Tan solo mecerse
Sentado en sus ramas
El tiempo se adhiere
Mi cuerpo robot
Rezuma su aceite
Sentado en mi arbol
Ayer era viernes
Me cuerpo cadaver
Quiso estremecerse
Decia hace tiempo:
"La vida es Hermosa,"
"El amor es un juego,"
"Los dias son olas."
Pero era tan solo
Un burro, un imberbe
Hablando a las nubes,
estupidamente
Te vienes conmigo
O te quedas luchando?
A que andas perdida?
Subete a mi arbol.
de purpura y mierda.
Me mueres.
Te mato.
Morimos?
Muramos!
Pupilas, silencio,
Y un fundido en blanco
Sunday, April 1, 2007
COSTURAS
Sunday, March 18, 2007
ULTIMOS SEGUNDOS
Sus ojos se cerraron y un ejercito de anemonas desfilo por sus retinas. Luego fueron los fuegos artificiales de una noche de verano los que iluminaron el interior de sus senos frontales, reverberaron bajo sus parpados hinchados y huyeron en sombras de color navegando bajo sus mejillas. Oscuridad total, y luego un punto de luz que crecio hasta convertirse en una avalancha que se difumino en ochos, no, en cintas de Moebius conectadas la una a la otra. Se borraron agitadamente,