Tuesday, May 15, 2007

SOLPORES (II)

Nunca traballou a Raquelita, mais non eran tempos aqueles nos que unha muller de familia acomodada tivera que xustifica-lo seu desemprego. Polas manhas, a Raquelita erguiase tarde e deixaba que a criada da sua mai lle estendera o vestido do dia aos pes da cama, despois de pousar dous bicoitos e leite fervido con tres pingas de cafe na mesinha de noite. Cando se sentia enerxetica –rara vez—a Raquelita acompanhaba a criada de seu pai a Praza de Abastos e ordeaba dende a retagarda o menu do dia. Mais eran os deus desexos caoticos i estorbaban mais que axudar. Un dia, por exemplo, antoxabaselle a Raquelita cabrito con ameixas, nabizas e amendoas e a manha enteira se gastaba en atopa-los ingredientes ata que, aburrida, a Raquelita cambiaba de idea e decidia que era dia de ovos de pato fritidos con patacas e botelo. Cando a criada do pai chegaba a casa, eran pasadas as doce e, ardida no medio dun furacan de potas, fritangas e fervenzas, a criada da nai era incapaz de remata-la comida tempo. Mentres isto acontecia, o pai, militar retirado, sentaba moi ergueito coas tripas a lle ruxir. A nai petiscaba nuns melindres e a Raquelita, como case sempre, durmia a “siesta del cordero” (un viaxante castelan amigo do pai esplicaralle que asi se chamaba a cabezada que se da antes do xantar) e baixaba a revolver nas potas na busca de sobras pasadas as tres da tarde, envolta nas cancions dos xilgueiros e o aroma da colonia de La Maja.

As veces coincidia co pai antes de sair da casa cara o Ateneo e iste lle preguntaba:

- Raquelita, ayudastes a hacer la compra hoy?
- Si papa, lo notastes?
- Lo note, nena, lo note. Lo notamos todos.

E baixaba os escalons fumando unha Faria convencido, debaixo do fondo do caixon do ultimo moble do seu subconscente, de que a Raquelita non era su filla. E non erraba neses subliminais devagares. Xeneticamente falando, a Raquelita fora o producto dunha fin de semana na que a nai, daquela ainda unha recen casada a meio consumar, farta de finxir que a infertilidade do seu matrimonio era culpa sua e famenta de enxendro, decidiu presentarse na Corunha na casa dunha madama de putas caras. Era o ultimo dia da Semana Santa do 1900, e moitos dos clientes levaban dias acumulando ganas de vacia-los baixos. A nai da Raquelita petou nunha casa rica detras da praza de Maria Pita. Abriu a madama, que saiu pola porta de servicio ao outro lado do corredor:

- Que se lle ofrece a senhora?
- Quero facer un trato con vostede.
- E logo?
- Quero pasa-la fin de semana con tantos homes coma me poda mandar. Este e o enderezo, no hotel Real.
- Carinho, ben desesperadinha estas –riu a vella. Eu nin sequera te conhezo.
- Importalle que pase? Son so cinco minutos.
A nai da Raquelita entrou nunha cocinha impoluta, onde nada se cocinhara en anos. Ao fondo abrianse as portas verdes do balcon i entraba un vento de lonxa perfumado de mexilons e acedias.

Monday, April 30, 2007

SOLPORES (I)

Cando naceu, foi unha cousinha redonda, repoluda, pequena coma un boton. A mai non tivo que facer ningun esforzo, caseque, nen o medico ou a matrona se sentiron necesarios. A pequena esbarou polos corredores humidos da sua nai e foi cair nas mans do doutor lenemente, nun silencio de algodons limpos e augas fervidas en balde. O cordon mais ca cordon era un fio de la que se desfrebou antes de seres cortado. “Xa foi” –dixo o medico. “Eiqui a ten” –dixo a matrona. E a mai recolleu aquel cachorrinho de muller, aquela pataquinha nova, aquel bolinho de manteiga e apretouno contra dos peitos con tanto agarimo (“A minha neninha preciosa!) que daquela primeira aperta quedoulle a Raquelita una marca coma un cratere na sua minuscula cabecinha e un rexeitamento instintivo a calquera tipo de contacto humano.

A Raquelita medrou nun barrio ben de Ourense, cando uns poucos ainda a chamaban a Atenas de Galicia, mais pola tendencia dos seus mozos a buscarse as partes duras baixo a Ponte romana que polo amor das suas xentes pola filosofia e as letras. Digo “medrou,” certamente, mais e unha probe eleccion de verba, porque a Raquelita medrar, o que se di medrar, non medrou mais ca dous ous tres pes cara arriba e para de contar. Deixou, eso si, unha melena longa esbararlle polo delgado corpo embaixo, un corpo case esquelete sen mais cor ca unha purpura sobor das palpebras e un par de xeraneos esbaidos nas meixelas. Co pelo rizo e fino e a brancura pantasma do seu corpinho miudo, a Raquelita parecia, espida, unha chiribia pasada.

Non era fea de cara a Raquelita, sen embargo. Tinha uns ollos azul verdoso ponteados de brillos claros e escuros, que cambiaban de lugar con cada palpebrar coma as areas a beira do mar da Toxa. E os beizos eran ben cheos, en forma de sagrado corazon de Xesus. Sentada nos cafes do Paseo cos seus tules e as suas organzas, a nena espertaba a curiosidade deses homes que gostan das mulleres accesorias (a muller chaveiro, a muller reloxio suizo, a muller xemelgo) e mais dun se tinha sentado sen permiso en fronte dela para pedirlle se poderia acompanhala a sua casa do ganchete.

Ela sempre declinaba as invitacions e seguia a sorbe-lo chocolate da Ibense, a mirada perdida nas palmeiras do Parque de San Lazaro. Aquelas tardes primaveirales remataban sempre cunha Raquelita aterida caminhando soa cara a sua casa, mentres as pombas grises se retiraban a dormir nos platanos da Alameda.

Monday, April 2, 2007

SENTADO EN UN ARBOL

Sentado en un arbol
Espero a la muerte
No hay nada que hacer
Tan solo mecerse

Sentado en sus ramas
El tiempo se adhiere
Mi cuerpo robot
Rezuma su aceite

Sentado en mi arbol
Ayer era viernes
Me cuerpo cadaver
Quiso estremecerse

Decia hace tiempo:
"La vida es Hermosa,"
"El amor es un juego,"
"Los dias son olas."

Pero era tan solo
Un burro, un imberbe
Hablando a las nubes,
estupidamente

Te vienes conmigo
O te quedas luchando?
A que andas perdida?
Subete a mi arbol.

Estrellas de agua
En un cielo de yesca.
Crepusculo oscuro
de purpura y mierda.


Me mueres.
Te mato.
Morimos?
Muramos!

Pupilas, silencio,
Y un fundido en blanco

Sunday, April 1, 2007

COSTURAS

Un indio, un negro, un polaco y un espanol se encuentran en una habitacion de hotel. Podria ser el comienzo de un chiste penoso, pero no. Alli nos encontramos los cuatro, cada uno llegado de un lugar distinto del universo y cada uno con su tema. El indio, Mister B., es un vendedor que viaja por el mundo tomando medidas a sus habitantes. Sus sastres estan en Hong Kong. El negro, C., y el polaco, A., son novios y residentes en Chicago, y a la sazon amigos del espanol –o sea, yo. Mi amigo K. decidio regalarme cuatro camisas a medida (probando asi que dar la tabarra acerca de la mierdacamisas que venden en este pais da fruto), y C y K decidieron agregarse. Uno, que es gay y d’Orense, creia que lo sabia todo en cuanto a moda, pero no. Uno no tenia ni punetera idea de que existen cinco clases de punos y tres de espalda, ni pajolera de que la delantera puede ser simple o doble, ni remota de que existen tres clases de ajuste, incluido el John Travolta in Saturday Night Fever (sic). Eso sin entrar en el tema anagramas (una, dos o tres iniciales? Que tipo de letra? Que color de hilo?). Ah, y los cuellos: business o italiano? Extendido o alargado? Mao quizas? Eche tanto de menos a mi amigo J. que domina el mundo del patronaje… Me encanto el aviso de C. a Mr. B., muy serio aquel, mientras el indio le tomaba las medidas: "tenga en cuenta," le advirtio, "que voy a cumplir cuarenta anos y que voy a perder peso o a ganarlo." (lo que el indio hizo con esa informacion, solo el o un especialista en teatro del absurdo lo saben). Una vez hubimos decidido los tres nuestros respectivos formatos llego el momento de la eleccion de tela. J., mi amigo prĂȘt-a-porter, me habia iniciado en el mundo del algodon egipcio via camisetas de Helmut Lang, pero yo no estaba preparado para el “pinpoint” o el “islands” y desde luego, derrape profundamente en el mundo mezclilla (cual es la diferencia, digo yo, entre polyester y nylon desde el punto de vista de la olor sudoripara? Se admiten comentarios). C. se desespero buscando un marron favorecedor (recordemos que es negro), yo decidi alejar al polaco de los amarillos (recordemos que es blanco) y me sumergi en la carpetilla de los rosas (recordemos que soy marica). Y en estas idiosincrasias estereotipicas estabamos cuando el indio decidio comunicarnos que aqui se paga por adelantado por si acaso nos damos el piro tras recibir la mercancia, a lo cual yo alegue que aqui se paga reembolso, por si el indio se piraba con nuestro parne. C. que es agente inmobiliario propuso pagar un adelanto pero no el total. El indio se puso nervioso y yo pense: para que te metes en berenjenales si esto es un regalo es de K.? El caso es discutir. Arreglado el entuerto, procedimos a las mediciones propiamente dichas. Por alguna razon, a C. se le midio el cuerpo Serrano en desnudez, a A. en camiseta de asas, y a mi con todo encima. A aquellas alturas ya no estaba yo para muchas preguntas. A. y el indio se hicieron muy amigos en torno al tema venta de joyas en internet. La amistad se extendio, sorprendentemente sin necesidad de alcohol o marihuana, y burla burlando, nos quedamos estancados en una de esas despedidas que se arrastran en el tiempo, hablando de lo dura que es la vida en Dallas y de lo maravillosa que es la existencia del mercader de genero. Que verborrea la del bombayano, chiquilla. Y asi, dos horas despues de haber comenzado su odisea textil, los clientes se alejaron en lontananza y se fueron a cenar unos tomates verdes fritos. Y luego se quejan de que los sastres a la antigua estan desapareciendo.

Sunday, March 18, 2007

ULTIMOS SEGUNDOS

Sus ojos se cerraron y un ejercito de anemonas desfilo por sus retinas. Luego fueron los fuegos artificiales de una noche de verano los que iluminaron el interior de sus senos frontales, reverberaron bajo sus parpados hinchados y huyeron en sombras de color navegando bajo sus mejillas. Oscuridad total, y luego un punto de luz que crecio hasta convertirse en una avalancha que se difumino en ochos, no, en cintas de Moebius conectadas la una a la otra. Se borraron agitadamente, como sacudidas en un Telesketch, y dejaron paso a rosas que contenian cruces que contenian rosas que contenian cruces, y en la ultima cruz, el cuerpo de Cristo asaetado en rotacion y traslacion abrio sus ojos, y sus pupilas contuvieron el paisaje nocturno de ciudad iluminada por un millon de luces. A vista de pajaro, las luces comenzaron a removerse y de puntos pasaron a lineas curvas en movimiento, un extasis amarillo que revento en un orgasmo bizarro de bengalas anaranjadas, simetricas, o quizas no, porque ahora dibujaban letras, su nombre, retenido por unos momentos en medio del vacio, y luego difuminado, lavado por un telon negro, rugoso, todavia, punteado de pequenas luciernagas plateadas y doradas (metalicas todas), y un ultimo relampago invadio los intesticios vacios de su craneo, dejo una aurora rosada, como un humo, detras de sus ojos, y se perdio detras de su cerebro. “Nada,” penso en imagenes enormes. Y ahi murio.

Saturday, February 24, 2007

AIRBAGS

Es como un colchon de aire, como una sordina. Aqui llaman buffer a los arboles que separan una autovia de un area residencial. Los coches se pueden oir todavia, pero no ver, mientras la familia se reune alrededor de la barbacoa, juega a las cartas al borde de la piscina o folla a un extrano en uno de los dormitories. Es quizas como un abrigo de plumas invisible. Hay un collar de barrios donde los tiroteos se suceden, nocturnos, como rafaga de truenos, pero estan lejos de las areas donde las clases acomodadas compran jabon a diez dolares la pieza y descansan en los lofts infinitos, comen sushi mientra suena musica minimalista. Y por cada canal de noticias, todas debidamente censuradas, depuradas, evisceradas de verdad, hay diez estaciones de television dedicadas al entretenimiento. Canal Comida, Canal Comedia, Canal Decoracion. Navego por esos canales que conducen el uno al otro, y el otro al uno, en un laberinto verspertino y dominical de despreocupada inopia, por los corredores que aislan a una nacion de su realidad. Es como un campo magnetico. A pesar de que se me etiquete como bilingue, hay una amplia diferencia entre haber sido criado en un lugar donde es posible cambiar de un idioma a otro automaticamente (del gallego al castellano) y vivir en un lugar donde --simplemente-- se domina el lenguaje vernaculo. Los insultos, las expresiones del amor, las tragedias, llegan filtradas por un colador que se afina y se tupe mas y mas con el paso del tiempo, pero es todavia capaz de dejar al otro lado del cedazo generosos fragmentos de intensidad, de intencion, de ironia. Es, quizas, como una mampara translucida. La energia que se despilfarra en religion es ingente, y debates acerca de la creacion del mundo se prolongan por semanas y embarcan a las mentes mas preclaras, quienes en vez de dedicarse a la invencion, se ven abocadas a demostrar, una vez mas, que venimos del simio, no del dedo de Yahve. Y a nadie nuevo convencen. Es, en realidad, casi como una burbuja dura, o un escudo de metacrilato. Yo soy mas real para los nativos que ellos para mi. Yo me he incrustado en sus realidades, ellos son una evasion de la mia. Una opcion. Un Plan B. Vuelve a nevar ahi afuera.

AMNESIA

All of a sudden, the air feels warmer than the day before, and what yesterday were insurmountable piles of snow, are now withering tongues of grey water, running down the street, falling down a city drain, moribund liquid fingers back into the river where they came from. The sun is hanging up there, and the lake resurfaces, cerulean, among diminishing diamonds. The bikes take over the boulevards, and there is a rush of mountebank squirrels walking the electric lines upside down. And somehow we forget. We forget that it was yesterday when the arctic winds were puncturing our purple lungs. Yesterday when there were five, six, maybe seven layers of clothes trapping our frail sweaty body. When no social life was allowed, and the only trip out of the dry, ultraheated, unsanitarily hot apartment was the one to the grocery store across the street. Intoxicated by the smell of this warm humid air, by the sweet colors of the red bricks and greystones under the light of a phony spring, and the wet sounds of tires rolling on the melting ice, we forget, and love again this place. In two or three days, we will barely be able to remember what was the big deal about the icestorm that collapsed the city. And then, it'll start snowing.